Niezdiagnozowane złamanie często powoduje silny ból i powikłania, których można było uniknąć. Pacjent wychodzi z gabinetu z rozpoznaniem stłuczenia, a po kilku dniach okazuje się, że kość była złamana od początku. W takiej sytuacji konieczne staje się ustalenie odpowiedzialności oraz wysokości odszkodowania za błąd medyczny. Jak tego dokonać? Wyjaśniamy.
Jak udowodnić błąd medyczny w diagnozie złamania?
Podstawą jest zabranie całej dokumentacji medycznej. Trzeba uzyskać historię choroby, opisy badań obrazowych, wyniki badań RTG, zalecenia oraz informacje o zgłaszanych objawach. Błąd medyczny diagnostyczny polega najczęściej na zaniechaniu badania albo błędnej interpretacji zdjęcia. Jeśli przy wyraźnym obrzęku i ograniczeniu ruchu lekarz nie zlecił RTG, może to świadczyć o niezachowaniu standardu leczenia.
Warto też sprawdzić, czy lekarz prawidłowo przeprowadził wywiad i badanie fizykalne. Pominięcie informacji o mechanizmie urazu, na przykład upadku z wysokości, może mieć znaczenie przy ocenie odpowiedzialności. Czasem problemem nie jest samo zdjęcie RTG, ale jego opis sporządzony pobieżnie albo bez odniesienia do zgłaszanych dolegliwości.
Trzeba też zwrócić się po opinię specjalisty. Niezależny lekarz ocenia, czy postępowanie było zgodne z aktualną wiedzą. Sam fakt, że złamanie rozpoznano później, nie wystarczy. Trzeba wykazać, że błąd diagnostyczny lekarza spowodował pogorszenie stanu zdrowia, na przykład przemieszczenie odłamów, konieczność operacji lub trwałe ograniczenie ruchomości. Właśnie związek między zaniedbaniem a skutkiem ma największe znaczenie przy roszczeniu o odszkodowanie za błąd diagnostyczny. Często to sąd powołuje biegłego, który analizuje przebieg leczenia. Jego opinia zazwyczaj przesądza, czy doszło do błędu w sztuce lekarskiej. Im bardziej szczegółowo opisane są objawy i przebieg wizyty, tym łatwiej wykazać, że doszło do nieprawidłowości.
Kogo pociągnąć do odpowiedzialności za niezdiagnozowane złamanie?
Odpowiedzialność za błąd medyczny zależy od miejsca leczenia. Jeśli diagnoza została postawiona w szpitalu, roszczenie kieruje się zwykle przeciwko placówce leczniczej, a nie bezpośrednio przeciw lekarzowi. Podmiot ten posiada obowiązkowe ubezpieczenie OC i to z tej polisy wypłacana jest ewentualna rekompensata.
W przypadku prywatnego gabinetu odpowiedzialny może być lekarz prowadzący albo spółka prowadząca placówkę. Istotne jest ustalenie, kto formalnie udzielał świadczenia i kto zawarł umowę z pacjentem. To pozwala prawidłowo wskazać pozwaną stronę. Błąd diagnostyczny lekarza może skutkować odpowiedzialnością cywilną, a w określonych sytuacjach również zawodową przed izbą lekarską. Jeżeli doszło do poważnych skutków zdrowotnych, możliwe jest również wszczęcie postępowania karnego. Nie zastępuje ono drogi cywilnej, ale może pomóc w ustaleniu, czy doszło do poważnego naruszenia zasad wykonywania zawodu.
Gdzie zgłosić roszczenie odszkodowania za niezdiagnozowane złamanie?
Pierwszym krokiem powinno być zgłoszenie szkody do ubezpieczyciela placówki. W zgłoszeniu opisuje się przebieg leczenia, skutki oraz wskazuje, na czym polegał błąd medyczny. Instytucja rozpatrująca roszczenie analizuje dokumenty i może zaproponować ugodę. Warto dokładnie przeanalizować proponowaną kwotę, ponieważ jej przyjęcie zwykle zamyka drogę do dalszych roszczeń.
Jeżeli propozycja jest zbyt niska albo odpowiedzialność placówki zostanie zakwestionowana, pozostaje pozew do sądu cywilnego. Określa się w nim kwotę roszczenia, w tym zwrot kosztów leczenia, utraconych zarobków oraz zadośćuczynienie za ból i cierpienie. W przypadku trwałych następstw można domagać się renty, która będzie wypłacana okresowo. Sąd bada nie tylko sam błąd medyczny, ale też wpływ opóźnionej diagnozy na dalszy przebieg leczenia.
Alternatywą w sprawach szpitalnych jest wniosek do Rzecznika Praw Pacjenta. Procedura jest uproszczona, ale wysokość świadczenia ograniczona ustawowo. Dlatego przed wyborem drogi warto ocenić skalę szkody i potencjalne roszczenia, aby wybrać rozwiązanie adekwatne do rozmiaru doznanej krzywdy.
Niezdiagnozowane złamanie może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych i finansowych. Dochodzenie rekompensaty wymaga wykazania błędu, szkody oraz związku między nimi. Największe znaczenie mają dokumenty i opinia biegłego. Im dokładniej przygotowane roszczenie, tym większa szansa na uzyskanie realnej rekompensaty za poniesione straty.
