Pracujesz jako programista i odczuwasz ból w nadgarstku? A może jesteś księgową, która od lat wykonuje obowiązki przy komputerze i dziś zauważa dolegliwości w obrębie dłoni? Tego typu problemy zdrowotne utrudniają codzienne zadania i wpływają na jakość pracy. W takiej sytuacji warto sprawdzić, czy mają one związek ze służbową aktywnością. Wyjaśniamy, czy zespół cieśni nadgarstka może być chorobą zawodową.
Kiedy zespół cieśni nadgarstka uznaje się za chorobę zawodową?
Zespół cieśni nadgarstka, oznaczony w klasyfikacji ICD-10 jako kod G56.0, to schorzenie wynikające z ucisku nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Objawy pojawiają się stopniowo. Najpierw pacjent odczuwa mrowienie palców, drętwienie dłoni i ból nasilający się nocą. Z czasem dochodzi do osłabienia chwytu, co utrudnia wykonywanie prostych czynności, np. trzymanie kubka czy pisanie. Aby uznać tę dolegliwość za chorobę zawodową, trzeba wykazać związek między pracą a powstaniem zmian. Lekarz bierze pod uwagę powtarzalność ruchów, długotrwałe obciążenie dłoni oraz brak innych przyczyn medycznych. Jeśli zastanawiasz się, jak przebiega leczenie zespołu cieśni nadgarstka, to na początku stosuje się metody zachowawcze, takie jak ortezy stabilizujące dłoń, fizjoterapia oraz leki przeciwzapalne. Gdy objawy się nasilają i utrudniają codzienne funkcjonowanie, lekarz może zalecić zabieg chirurgiczny polegający na odbarczeniu nerwu pośrodkowego.
Jakie zawody są najbardziej narażone na zespół cieśni nadgarstka?
Ryzyko zachorowania rośnie tam, gdzie pracownik wykonuje powtarzalne ruchy nadgarstkiem. Dotyczy to m.in. pracowników biurowych, którzy codziennie piszą na klawiaturze, a także operatorów maszyn, monterów czy kasjerów. Osoby pracujące fizycznie, np. w budownictwie lub produkcji, również są narażone na zespół cieśni nadgarstka, gdy używają narzędzi generujących drgania. Warto wskazać także fryzjerów czy kosmetyczki, którzy przez długie godziny wykonują precyzyjne ruchy dłonią. Do tej grupy zalicza się również muzyków, zwłaszcza pianistów, gitarzystów i skrzypków, którzy intensywnie pracują palcami i nadgarstkiem przez wiele godzin dziennie.
Jak zgłosić podejrzenie choroby zawodowej przy cieśni nadgarstka?
Procedura rozpoczyna się od wizyty u lekarza, który rozpoznaje objawy zespołu cieśni nadgarstka i kieruje pacjenta na dalsze badania. Następnie podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się do właściwego inspektora sanitarnego lub pracodawcy. Ważne jest zgromadzenie dokumentacji oraz informacji o warunkach pracy. Lekarz medycyny pracy analizuje historię zatrudnienia i ocenia, czy wykonywane obowiązki mogły doprowadzić do uszkodzenia nerwu. Na tej podstawie wydaje orzeczenie. Przykładowo, pracownik linii produkcyjnej może przedstawić opis czynności powtarzanych przez 8 godzin dziennie, co wzmacnia argumentację. Właściwy organ wydaje decyzję administracyjną, w której rozstrzyga, czy schorzenie pozostaje w związku z pracą.
Jakie odszkodowanie można dostać za chorobę zawodową?
Osoba, u której stwierdzono zespół cieśni nadgarstka jako chorobę zawodową, może ubiegać się o świadczenia z ZUS. Najczęściej przyznaje się jej jednorazowe odszkodowanie zależne od stopnia uszczerbku na zdrowiu. Lekarz orzecznik ocenia procent trwałego uszkodzenia, a następnie wylicza kwotę. Oprócz tego możliwe jest uzyskanie renty, jeśli schorzenie ogranicza zdolność do pracy. W niektórych sytuacjach pracownik dochodzi roszczeń od pracodawcy, zwłaszcza gdy nie zapewnił odpowiednich warunków pracy. Kancelaria odszkodowawcza pomaga zebrać dowody, przygotować wniosek i reprezentować klienta w sporze. Dzięki temu poszkodowany może zwiększyć szansę na uzyskanie wyższego świadczenia oraz pełniejsze zabezpieczenie swoich praw.
Zespół cieśni nadgarstka może zostać uznany za chorobę zawodową, jeśli istnieje wyraźny związek między warunkami pracy a powstaniem dolegliwości i zostanie on potwierdzony w odpowiedniej procedurze. Ustalenie tego związku otwiera drogę do uzyskania świadczeń, w tym odszkodowania za chorobę zawodową lub renty. Jeśli potrzebujesz pomocy w dochodzeniu roszczeń, to zgłoś się do nas.
